Pamiętając o ofiarach grudnia 81, pamiętajmy o grudniu 70r, o 68r, o56r, bez Ich ofiary nie byłoby Wielkiej Solidarności, tej przez duże S. Pamiętajmy. Sądzę że mam podstawy by jako uczestnik ówczesnych wydarzeń prosić administratora tego Forum o niekasowanie mojego wpisu. Byłem wówczas vice- przewodniczącym Solidarności w zakładzie zatrudniającym ok 700 osób. Zakład jakich wówczas było wiele, a i ludzie różni, z różnych stron dawnej Polski. Jeżdziłem jako kierowca, zatem nietrudno było o przemyt ulotek, bibuły, itp. Szukałem tych materiałów przeważnie we Wrocławiu, u znajomych z tego okresu, zresztą były też podkładane na przystankach, dworcach, biurach. O wprowadzeniu stanu wojennego dowiedziałem się od sąsiada, rano w niedzielę. Nie była to zbyt wielka dla mnie niespodzianka, bo mimo dość młodego wieku[ 35 lat] oceniałem dość trafnie sytuację. Oczywiście, byłem niepewny tego co nastąpi, jak każdy w tym czasie, ale jakoś mentalnie byłem przygotowany nawet na internę. Tego zaszczytu nie dostąpiłem, w poniedziałek dyrektor zakładu kazał oddać wszystkie materiały Solidarności, pieczątki, zaplombował biuro. Udało mi się wynieść prawie wszystko oprócz pieczątek, bo te zarekwirowano w pierwszej kolejności. Materiały te najpierw przechowywałem w domu, ale w obawie by ich nie zarekwirowano, oddałem na przechowanie zaufanej osobie, oprócz pierwszej odznaki S [ mam ją do dziś}. Niestety, ta osoba wyjechała w czasie mojej przymusowej nieobecności i wszelki kontakt z nią ustał. Jako kierowca musiałem na każdy wyjazd mieć zezwolenie, delegację, itp. Na rogatkach każdej nawet małej mieściny, były patrole wojskowe legitymujące wszystkich. Zima była wtedy tęga, zatem koksiaki .koło patroli, i zmarznięte chłopaki z kałachami...Jakoś nie miałem do nich żalu o te kontrole patrząc na ich zgrabiałe ręce. Szybko powołano nowe związki zawodowe, do których oczywiście nie wstąpiłem. Uważałem się za członka prawdziwej Solidarności, i tam mam do dziś. Oczywiście skutki tego odczułem szybko, kadrowa na polecenie dyrektora uświadomiła mi że nie mam co liczyć na jakiekolwiek awanse, podwyżki, co najwyżej na zwolnienie. OK, z tym się zgodziłem. Jednocześnie z różnych żródeł dostawałem cynk że muszę być ostrożny bo będzie źle.Może Was to zdziwi, ale cynk dawali mi kapusie milicyjni, nie wiem czy z własnej inicjatywy, czy po to by mnie uciszyć. Oczywiście szybko się przekonałem że jest żle, ale nie mam do nikogo żalu, wiedziałem o tym, a mimo to postępowałem głupio. W więzieniu spotkałem ludzi Solidarności, pomagaliśmy sobie jak można było, a przekonałem się że można wiele. Możecie mi nie wierzyć, ale pomocą służyli nam i więzienni lekarze, i pielęgniarki, a nawet zwykli pracownicy SW, chociaż wiedzieli czym to grozi. Co chcę powiedzieć ? To że ci, co najgłośniej gardłowali za solidarnością ,pierwsi ją zdradzili, a ci co byli w kontrze, dość często pomagali. Zatem proszę : pamiętając o ofiarach naszych grudni, pamiętajmy o tych, którzy ryzykowali wiele by pomagać tej pierwszej S , przeżyłem to wiem. Zatem każdego, kto tego nie przeżył, proszę o umiar w opiniach, w myśl maksymy: tę zdrową maksymę w twej pamięci napisz: nie sądź nikogo po minie, bo się w sądzeniu poszkapisz... i tym pozytywnym zakończeniem żegnam uczestników dyskusji, kłaniam się..lwów

Pamiętamy!